Warme herinneringen

Warme herinneringen aan ziekenhuis Zonnestraal

Het Hilversumse Zonnestraal werd in 1928 officieel geopend als arbeids- en nazorgkolonie voor diamantbewerkers met tbc. In 1957 kreeg Zonnestraal een functie als algemeen ziekenhuis. Tien jaar later zag Miranda de Vries hier het levenslicht. Samen met haar moeder haalt ze herinneringen op aan dit unieke monument van licht en lucht, dat Hilversum op de Unesco Werelderfgoedlijst hoopt te krijgen. ‘Ik ben trots dat ik op deze plek ben geboren.’

Het is september 1967 als Miranda’s moeder in ziekenhuis Zonnestraal terechtkomt voor de geboorte van haar dochter. Een onverwachte keizersnede zorgt ervoor dat moeder tien dagen in het ziekenhuis moet blijven. En dat vond ze niet echt erg, vertelt ze in Brasserie Zonnestraal. ‘Vanuit mijn kamer – die ik voor mezelf had – lag ik lekker naar buiten te kijken en bij te komen. Ik vond het heel rustgevend.’

Hilversums grondgebied

Miranda’s moeder herinnert zich verder de persoonlijke zorg en het Rode Kruis, dat creatieve activiteiten verzorgde. En dan is er dat detail, waardoor Miranda zich een echte Hilversummer mag noemen. ‘De operatiekamer van Zonnestraal hoorde in die tijd bij Loosdrecht, maar werd voor de geboorte tijdelijk Hilversums grondgebied verklaard. Hierdoor is Miranda toch in Hilversum ter wereld gekomen.’

Miranda vindt het nog altijd speciaal dat zij op Zonnestraal is geboren. Ze is niet alleen trots op deze bijzondere geboorteplaats, maar grapt soms ook dat het haar heeft gevormd. ‘De naam Zonnestraal past bij mij, want ik ben altijd vrolijk en positief.’

Op ziekenbezoek bij oma

Miranda weet ook nog hoe ze als meisje haar oma bezocht. ‘Mijn oma is twee keer aan haar heup geopereerd. Destijds lag je daarna een paar weken in het ziekenhuis en dan kwam ik vaak op bezoek. Ik weet nog dat het licht en zonnig was. Zelfs de dekens waren geel. Het voelde zo prettig en gemoedelijk. Dat vond mijn oma ook. Als ze ’s ochtends de gordijnen open deed, zag ze hertjes en konijnen. Daarnaast werd ze door het verplegend personeel vertroeteld. Ze vond het hier geweldig.’

In de tijd dat Miranda’s oma in het ziekenhuis lag kwam opa, die op loopafstand van Zonnestraal woonde, elk bezoekuur bij haar langs. ‘Mijn opa kookte liever niet voor zichzelf als mijn oma er niet was. Dus zij at haar eten voor de helft op en bewaarde de rest voor hem. Dat at hij dan lekker op.’
Gevoel van veiligheid

Zowel Miranda als haar moeder bewaren warme herinneringen aan Zonnestraal. Beiden hopen dat Zonnestraal op de Unesco Werelderfgoedlijst terechtkomt. ‘Dat zou helemaal terecht zijn.’